Onverkort vasthouden aan (hoger) onderwijs via de eigen taal; aanleren van nuttige andere talen voor internationale communucatie

Er is een tendens in vooral noordelijke Europese landen om voor een steeds groter aantal onderwijsprogramma's, vooral van de universiteiten, de nationale/regionale onderwijstaal te vervangen door het Engels. Vooral in Nederland doet zich dit fenomeen voor, maar in toenemende mate ook in Vlaanderen.
Dit is funest voor de culturele en sociale ontwikkeling en samenhang van de samenleving, en op termijn daarom ook voor de economische ontwikkeling en de maatschappelijke structuren. Vlaanderen kon zich pas werkelijk cultureel, sociaal en economisch ontwikkelen na de emancipatie van de Nederlandse taal in de gehele maatschappij, met name in het onderwijs ongeveer vanaf het midden van de 20e eeuw.
Om internationaal te kunnen communiceren en samen te werken dienen Vlamingen - evenals Nederlanders - enkele andere talen aan te leren, waarbij het Engels maar ook Frans en Duits en mogelijk andere talen in functie van de behoefte. Dat is helemaal niet nieuw, Vlamingen hebben altijd ook andere talen geleerd en stonden lang bekend om hun kennis van andere talen. Merkwaardig genoeg heeft de recente opmars van het Engels juist tot een verschraling van de talenkennis geleid! Die verschraling lijkt nu bovendien te leiden tot een verschraling van de kennis van de eigen taal: wie wordt opgeleid in een vreemde taal, is immers niet in staat vakkennis uit te drukken in de eigen taal.