De economische en financiële crisis schakelt de milieu- en klimaatproblemen niet uit. Integendeel, deze milieu- en klimaatproblemen worden steeds groter. Voor een oplossing zijn investeringen nodig; deze investeringen zijn upfront, m.a.w. ze zijn rendabel maar voorafgaandelijk, en eerst moet het geld op tafel. komen (voor veel schonere wagens, betere woningen, meer efficiente toestellen( bruingoed en witgoed), beter openbaar vervoer, hernieuwbare energie, enz).. De overheden op alle niveau's zullen moeten investeren;de private sector en huishoudens trouwens ook. De recente rapporten (n° 6,7 &8) van het European Climate Platform spreken van € 30 millard in de EU in 2012 oplopend tot € 90 milliard in 2020. Veel van deze noodzakelijke investeringen zijn arbeidsintenstief en kunnen dus als neven effect een verbeterde tewerkstelling meebrengen.

De landen van de Eurozone zijn gebonden door de zg Maastricht norm (Groei- en Stabiliteitspact) : hun begrotingsdeficit mag niet groter zijn dan 3%. Het oplossen van de financiële crisis strictu senso zal de 3% norm sterk onder druk zetten. Bijkomende milieu- en klimaatinvesteringen verhogen nog de druk.

Er moet onvermijdelijk beroep worden gedaan op overheidsgeld en zulks is ook wenselijk: subsidies & belastingsvoordelen. Beide zetten de begroting verder onder druk en dus de 3% norm.

Alle overheidsuitgaven die tegelijkertijd een bijdrage leveren aan de klimaat- en milieuproblemen en tezelfdertijd tewerkstelling scheppen, zouden dus buiten de 3% norm van het Groei en Stabiliteitspact (Maastricht norm) moeten vallen.