Wij dienen op korte termijn - individueel en collectief - de sprong van het hebben terug naar ons Wezen, het Zijn te maken. De herontdekking van wie wij werkelijk Zijn, het hervinden van onze ware Identiteit is waar het hier om gaat. Het is de keuze om als verslaafden verder te degenereren en tenslotte ten onder te gaan of wedergeboren te worden. Dat dit zowel een persoonlijk alsook een gezamelijk gebeuren is, zal duidelijk zijn. Immers alle structuren die wij om ons heen hebben geschapen zijn een uitdrukking van ons ego, dat op zijn beurt door de omgeving in stand gehouden wordt. Kom je tot het Zijn, dan verandert je omgeving overeenkomstig. De hebcultuur wordt daarbij stukje bij beetje getransformeerd in een Zijnscultuur. De staat - uitdrukking van de egomachtsstructuur met als belangrijkste functie het beschermen van hebben en bezit - staat deze ontwikkeling daarom in de weg. Het moet zichzelf opgeven terwille van een hogere eenheid: de Unie. De Europese landen dienen zichzelf als nationale staat op te heffen terwille van de eenheid in het Zijn en de verscheidenheid van vitale regionale gemeenschappen. De Unie als Zijnsstructuur staat daarom diametraal tegenover alle oude rijken (de empires van de INFLATIE/"Verlichting" bijvoorbeeld) en de staat. Het is een spong in evolutie. Buiten komt in harmonie met binnen te staan. Als je ware Identiteit het Zelf (Zijn) is, wil je dat weerspiegeld zien in de sociale verhoudingen en de maatschappijstructuur. De samenleving weerspiegelt de persoonlijkheidsstructuur van de mens, zijnde het Zijn, het bewuste ik, het lichaam en de subpersoonlijkheden. Zij worden gesymboliseerd door de keizer, de wetgevende, uitvoerende en coördinerende Unieraad en de verschillende Autonome Regio’s. Individu en cultuur zijn op deze manier ingebed in de grond van het bestaan, mens en gemeenschap liggen in elkaars verlengde, zij spiegelen elkaar in alle onderdelen - als micro- en macrokosmos - zij zijn elkaars „evenbeeld". Zoals dat bijvoorbeeld in het oude China het geval was. In plaats van hegemonie, expansie en imperialisme is er een dynamische balans ontstaan, rust het nieuwe Europa in zichZelf, in het Zijn. Terwijl de pathologische hebexpansie is weggevallen, bloeit gezonde activiteit - activiteit naar, in en vanuit het Zijn - als nooit tevoren.

Eeuwenlange vernietiging door staat, kerk en kapitalisme liet van de gemeenschap niet meer over dan rudimentaire organen. Nu de pijn van de afgescheidenheid, de vervreemding en de isolatie bijkans onhoudbaar zijn geworden, komt het verlangen naar werkelijke gemeenschap opnieuw naar boven. We zijn echter vergeten hoe die gemeenschap eruit ziet. Om deze te herontdekken, herbezielen en herstructureren moeten we terug naar de wortels. Studie van onze historisch-cultureel-sociaal-politieke achtergrond, andere culturen en de ecologie kunnen daarbij waardevol zijn. Spiritueel gezien is het het ontwaken, dat ons inzicht geeft in de oorsprongsmythe: de gemeenschap als levensweb geboren uit de Oergrond. De nieuwe gemeenschap is dus een afspiegeling, een manifestatie van het Transcendente: het "mystieke lichaam van God". Het laat het wezenlijke, de ware aard van gemeenschap zien, namelijk de onlosmakelijke samenhang der totale schepping: de mens in harmonie met "Hemel", aarde en de gemeenschap. De onderlinge relatie binnen de gemeenschap wordt de "natuurlijke sociale orde" (Althusius) genoemd. Zij baseert zich op principes van autonomie en samenwerking.

de mens moet niet meer terug kan naar oude gemeenschapsvormen, maar dat deze opnieuw vanuit een innerlijke bezieling ontstaat. Inzicht in de noodlottige crisis kan ons innerlijke kracht geven om tot ommekeer te komen. "Het is niet de eerste keer, dat religieuze krachten in een crisis sociaal vernieuwend, verlossend ingrijpen". De afstervende cellen van de samenleving - de absolute eenzaamheid in alle drukte - weerspiegelt de afgescheidenheid van God. Dit veroorzaakt het grote verlangen naar gemeenschap dat de moderne wereld doortrekt. Het werkelijke leven speelt zich niet in de abstractheid van de staat af, maar in het met elkaar zijn: in de gemeenschap, in het dorp, de gemeente, de werkgemeenschap, in de vriendschap en de religieuze kring. Niet in de door de staat leeggezogen rudimentaire organen, maar op plaatsen van optimaal gemeenschapsleven komt de mens tot vervulling. Niet de staat, maar de gemeenschap is rechtmatige eigenaar van de grond en de productiemiddelen. De nieuwe moraal, de nieuwe religiositeit ontstaat niet in de maatschappij, maar in verenigingen, niet in de kerk, maar in broederschappen.

Dit alles kan echter niet voorgeschreven worden. Het kan alleen ontstaan wanneer het van binnenuit komt. De nood als hefboom naar verandering speelt hierbij een belangrijke rol. Pas wanneer deze hoog gestegen is, zullen de mensen bereid zijn vele privé voordelen en privileges ter wille van de gemeenschap af te geven. Zo kan de fictieve deelname aan de maatschappij omslaan in ware verbondenheid. Verbondenheid met God en de gemeenschap van alle levende wezens is de kern van het religieuze socialisme