Art.22 uit de Universele Verklaring van de Rechten van de mens: eenieder heeft als lid van de gemeenschap recht op maatschappelijke zekerheid en heeft er aanspraak op, , dat door middel van nationale inspanning en internationale samenwerking, en overeenkomstig de organisatie en de hulpbronnen van de betreffende staat, de economische, sociale en culturele rechten, die onmisbaar zijn voor zijn waardigheid en voor de vrijë ontplooing van zijn persoonlijkheid, verwezenlijkt worden.

Maatschappelijke zekerheid is op dit ogenblik ver zoek: de crisis slaat keihard toe en iedereen is bang voor zijn job. De regeringen zoeken instantoplossingen die allesbehalve toekomstgericht zijn, maar vooral de bedoeling hebben om de financiële markten te redden en de hoofdrolspelers (beleggers, bankiers...) te steunen; de op sterven na dood klassieke industrieën (auto...) nog wat geld toe te stoppen.

Nochtans zijn we beland in wat futuroloog Toffler de derde phase noemt: we evolueerden van agrarische, naar industriële en vandaag zo langzamerhand maar zeker naar een kennismaatschappij. Het is evenwel ondenkbaar dat diegene die dagdagelijks moet vechten voor zijn voortbestaan nog de kracht of de tijd vindt om zich naar de toekomst te richten en open te staan voor een maatschappij waarin consumptie niet langer het leidmotief is en werk geen verplichting.

Maatschappelijke zekerheid is een absolute vereiste voor een toekomstgerichte ontplooing van elk individu, vandaag wij, morgen onze kinderen en kleinkinderen!

Daarom vraag ik aan onze nationale en internationale beleidsvoerders het basisiinkomen te definiëren en uit te stippelen.
Het basisinkomen werd ooit afgedaan als utopisch, maar vandaag groeit het draagvlak ervan bij de burger.

De motiveringen kunnen verscheiden zijn, maar hebben als basis de fundamentele rechten van de mens. Het idealistisch motief draait rond vrijheid, losse band tussen werk en inkomen, inkomensnivellering; sociale motieven zijn vooral armoedebestrijding, vermijding van stigma's en het tegengaan van uitbuiting. In de huidige mondiale crisis zou een basisinkomen ook de kleinschaligheid en de lokale economie kunnen aanmoedigen (wat weer goed is voor het milieu). Arbeid kan evenwichtiger verdeeld worden (part-time). Vrijwilligerswerk, thuisblijvende moeders/vaders, sociale werkers, onderwijs: allemaal taken die hoogdringend moeten opgewaardeerd worden en dit kan via een basisiinkomen. Ontwikkelingshulp kan een respectvoller en menselijker gezicht krijgen. Bovendien is dit systeem veel eenvoudiger en vermijd willekeur.

Wanneer het individu maatschappelijke zekerheid kent, dan pas kunnen we echt de milieu problemen aanpakken en toekomstgerichte projecten ontwikkelen die zowel de mens als het milieu ten goede komen.